Το παρόν άρθρο θα επιχειρήσει να κάνει ένα φρεσκάρισμα μνήμης σε όσους επιθυμούν να ψηφίσουν τα συγκεκριμένα πρόσωπα και τα κόμματα που θα εκπροσωπήσουν, ώστε να εξαφανίσει κάθε ίχνος αμφιβολίας για το ποιόν τους, αλλά και τα πεπραγμένα τους όλα αυτά τα χρόνια. Κρατήστε αυτό το άρθρο και μοιραστείτε το, ώστε να πάψουν επιτέλους να εξαπατούν τους πολίτες, οι καριερίστες και ψεύτες πολιτικοί.
Θα ξεκινήσουμε με τον Αλέξη Τσίπρα και το νέο του κομματικό μόρφωμα ΕΛ.Α.Σ το οποίο βεβαίως παραπέμπει στο διχαστικό παρελθόν της χώρας αλλά οπτικά ταυτίζεται τόσο με το όνομα της, όσο και με την αστυνομία. Έξυπνη η κίνηση Τσίπρα που στοχεύει στους αδαείς, ακόμα και στο πιο... κεντρώο κοινό που και μόνο στο άκουσμα της λέξης Ελλάς συγκινείται συναισθηματικά. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και στην πολιτική του ορολογία, ο τριτο-μνημονίτης και προδότης της Μακέδονιας, χρησιμοποιεί την φράση "νέος πατριωτισμός" κάτι καινοτόμο αν μη τι άλλο, για ένα δήθεν αριστερό κόμμα, αφού γνωρίζουμε άπαντες την αναφυλαξία των αριστερών σε οτιδήποτε με εθνικά χαρακτηριστικά.
Ο Τσίπρας βεβαίως δεν είναι κάποιος τυχαίος στην πολιτική ζωή, ήδη από τα μαθητικά του χρόνια και από τις καταλήψεις του 1990 είχε επιλεγεί από το σύστημα εξουσίας σαν το next bing thing της κεντροαριστεράς. Ακολούθησαν οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις ακόμα και σαν φοιτητής ενώ το 2008 στην ουσία πήρε από τα χέρια τον Συνασπισμό -πάντα με την στήριξη των πρόθυμων ολιγαρχών- και τον έκανε κόμμα εξουσίας το 2015 σαν ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προβάλλοντας ένα αμιγώς αντι-μνημονιακό προφίλ και κάνοντας το γνωστό εμπόριο ελπίδας.
Και μην ξεγελιέστε! Οποιοδήποτε πρόσωπο βλέπετε να παρελαύνει αφειδώς από τα συστημικά κανάλια, εκπληρώνει ή πρόκειται να εκπληρώσει τον δικό του ρόλο στο πολιτικό σύστημα. Τα παραδείγματα άπειρα, Καρατζαφέρης, Καμμένος, Γεωργιάδης, Βελόπουλος, Θεοδωράκης, ακόμα και ο γραφικός Λεβέντης, όλοι έπαιξαν τον ρόλο τους με συνεχείς παρουσίες στα ΜΜΕ και επηρεάζοντας την κοινή γνώμη στις δύσκολες εποχές. Τον ίδιο ρόλο που επιτελεί σήμερα η Λατινοπούλου, με καθημερινό στασίδι στα κανάλια της διαπλοκής κάνοντας αντιπολίτευση στους... γύφτους, τους κομμουνιστές και τον Ρουβίκωνα.
Αυτό είναι το modus operandi της Νέας Δημοκρατίας, χρησιμοποιεί κεντροαριστερή σοσιαλιστική πολιτική για να δημιουργεί σχέση εξάρτησης με τον κεντρώο χώρο που βγάζει κυβερνήσεις και χρησιμοποιεί τα παραμάγαζα της για να ελέγχει το κοινό στα δεξιά της, αφού ως γνωστόν, όταν ελέγχεις την ηγεσία, ελέγχεις και το εκλογικό σώμα. Το έχει κάνει άλλωστε πολλές φορές στο παρελθόν (βλέπε ΛΑοΣ, ΑΝΕΛ, ΛΥΣΗ, Φωνή Λογικής).
Επιστρέφοντας όμως στον Εθνικό ολετήρα Αλέξη Τσίπρα, αξέχαστες είναι οι ατάκες του, οτι θα σκίσει το μνημόνιο με ένα νόμο και ένα άρθρο, τα νταούλια που θα έπαιζαν οι αγορές, τα go back κ.Μέρκελ, ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα και ότι η Λέσβος με την Μυτιλήνη είναι διαφορετικά νησιά.
Αυτός ο άνθρωπος, ανέλαβε τις τύχες της χώρας στην σκοτεινή περίοδο των μνημονίων και αντί να ανοίξει τον δρόμο στην Δικαιοσύνη ώστε να παραπεμφθούν Σημίτης, Καραμανλής, ΓΑΠ, Σαμαράς και Βενιζέλος για την χρεωκοπία της χώρας και την εκχώρηση Εθνικής κυριαρχίας, τους ΚΑΛΥΨΕ, έφερε Τρίτο επαχθέστερο μνημόνιο, έκανε το Δημοψήφισμα kwlotoumpa και πρόδωσε την Μακεδονία χαρίζοντας το όνομα στους Σκοπιανούς. Τρανή απόδειξη των ανωτέρω, ότι το σύστημα είναι ενιαίο, αδιαίρετο και το μόνο που αλλάζει είναι το χρώμα και οι υποσχέσεις.
Την ίδια ώρα, έφερνε επαχθή φορολογικά μέτρα ισοπεδώνοντας την μεσαία τάξη, ένω άνοιξε τον δρόμο και στην έλευση των Funds. Επι κυβερνήσεως του επίσης, δημιουργήθηκε η ΑΑΔΕ και ξεπούλησε την δημόσιά περιούσια στο Υπερταμείο για 99 χρόνια.
Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πεπραγμένα του Αρχηγού Αλέξη, ο οποίος ηττήθηκε δυο φορές το 2019 και το 2023 από τον Μητσοτάκη, και επι δυόμιση χρόνια που ήταν στην βουλή έκανε μηδέν!
Ο Αντώνης Σαμαράς είναι από μόνος του μια περσόνα αμφιλεγόμενη. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία οτι έχει εμποτιστεί με το DNA της διαπλοκής και της διαφθοράς, ενώ εκτός από δολοπλόκος, οι κακές γλώσσες λένε ότι εδώ και χρόνια χρίζει ψυχιατρικής φροντίδας.
Θα περίμενε κανείς ότι μετά το προσωπικό του δράμα με τον άδικο χαμό της μονάκριβης κόρης του, θα αποσυρόταν ησύχως από την πολιτική -άλλωστε ήδη οι τραπεζικοί του λογαριασμοί είναι γεμάτοι- και θα παρέδιδε την σκυτάλη στους νεαρότερους, ωστόσο όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός, «Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι» και ο Αντώνης Σαμαράς σαν γέρικη αλεπού ή κουτσό άλογο (ανάλογα από ποια οπτική το βλέπει κανείς) δεν μπορεί να δεχθεί ότι τον διέγραψε η παράταξη του και βολοδέρνει σαν ανεξάρτητος και σκιά του πάλαι ποτέ ισχυρού εαυτού του στους διαδρόμους της βουλής, όποτε εμφανίζεται.
Ας τα πάρουμε όμως απο την αρχή, το 1977, μόλις 26 ετών, εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας με τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Εκείνη την εποχή αποτελεί τον νεότερο βουλευτή του Ελληνικού Κοινοβουλίου.Για περισσότερα από δώδεκα χρόνια θεωρείται ένα από τα ανερχόμενα στελέχη της ΝΔ.
Το καλοκαίρι του 1989 αναλαμβάνει Υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Τζαννετάκη.
Λίγους μήνες αργότερα γίνεται Υπουργός Εξωτερικών στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα και διατηρεί το χαρτοφυλάκιο όταν η Νέα Δημοκρατία κερδίζει τις εκλογές του 1990 με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η ανακήρυξη της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας οδηγούν σε μία από τις μεγαλύτερες εθνικές κρίσεις της μεταπολίτευσης.
Ο Αντώνης Σαμαράς υιοθετεί -τεχνηέντως- ιδιαίτερα σκληρή γραμμή απέναντι στη χρήση του όρου «Μακεδονία». Η στάση του έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο οποίος επιδιώκει περισσότερο ευέλικτη διπλωματική διαχείριση. Τον Οκτώβριο του 1992 αποχωρεί από τη Νέα Δημοκρατία και ανεξαρτητοποιείται ως βουλευτής, σηματοδοτώντας την οριστική ρήξη με την κυβέρνηση.
Στις 30 Ιουνίου 1993 ιδρύει την Πολιτική Άνοιξη (ΠΟΛΑΝ).
Το νέο κόμμα εμφανίζεται κυρίως πάνω στο ζήτημα του Μακεδονικού και προσελκύει αρκετά γνωστά στελέχη της εποχής. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι το χαρακτήρισαν προσωποπαγές και μονοθεματικό κόμμα -και μάλλον έτσι ήταν- ενώ οι υποστηρικτές του το παρουσίαζαν ως πατριωτική απάντηση στις επιλογές της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Τον Σεπτέμβριο του 1993 ο βουλευτής Γιώργος Συμπιλίδης αποχωρεί από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, γεγονός που στερεί από την κυβέρνηση την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία.
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης προκηρύσσει πρόωρες εκλογές. Η Νέα Δημοκρατία χάνει την εξουσία και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου επιστρέφει στην κυβέρνηση.
Για τους υποστηρικτές του Μητσοτάκη, ο Αντώνης Σαμαράς θεωρήθηκε ο άνθρωπος που «έριξε την κυβέρνηση». Από την άλλη πλευρά, ο ίδιος υποστήριζε ότι ενήργησε για λόγους αρχής και εθνικής πολιτικής. Φυσικά τίποτα από τα δυο δεν ήταν αλήθεια. Ο Σαμαράς γνώριζε οτι ενα προσωποπαγές κόμμα θα ήταν βραχύβιο και πολύ σύντομα θα επέστρεφε στην πολιτική του μήτρα.
Στις εκλογές του 1993 η Πολιτική Άνοιξη εισέρχεται στη Βουλή με ποσοστό περίπου 4,9% και δέκα βουλευτές.
Ωστόσο, στα επόμενα χρόνια η επιρροή της μειώνεται.
- Το 1996 παραμένει εκτός Βουλής.
- Το 1999 σημειώνει περιορισμένη παρουσία στις ευρωεκλογές.
- Το 2000 αποτυγχάνει εκ νέου να εισέλθει στη Βουλή.
- Το 2004 ουσιαστικά διαλύεται
Μετά την εκλογή του Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, οι σχέσεις αποκαθίστανται σταδιακά και το 2004 ο Σαμαράς -σαν γνήσιο κομματικό τέκνο- επιστρέφει στη Νέα Δημοκρατία ως υποψήφιος ευρωβουλευτής και εκλέγεται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Το 2007 επανεκλέγεται βουλευτής Μεσσηνίας με τη Νέα Δημοκρατία, επιστρέφοντας έπειτα από περίπου δεκαπέντε χρόνια στην ελληνική Βουλή ως μέλος της παράταξης που είχε εγκαταλείψει το 1992. Μετά τη βαριά εκλογική ήττα της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, ο Κώστας Καραμανλής παραιτείται από την ηγεσία.
Στις εσωκομματικές εκλογές της 29ης Νοεμβρίου 2009 ο Αντώνης Σαμαράς επικρατεί της Ντόρας Μπακογιάννη και εκλέγεται πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Ο άνθρωπος που είχε συγκρουστεί με τη Νέα Δημοκρατία, είχε ιδρύσει δικό του κόμμα και είχε θεωρηθεί υπεύθυνος για την πτώση κυβέρνησης της παράταξης, επέστρεψε τελικά για να γίνει ο αρχηγός της.
Αυτό αποτέλεσε το δεύτερο καρφί στην Βεντέτα μεταξύ της Οικογένειας Μητσοτάκη και του Σαμαρά. Βεβαίως μετά ακολούθησε η εφιαλτική και σκοτεινή περίοδος της Συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, όπου οι άλλοτε άσπονδοι εχθροί, συνεργάστηκαν για να ισοπεδώσουν έτι περαιτέρω την Ελληνική Οικονομία με την έλευση του Μνημονίου 2.
Το 2012 ωστόσο, ενας νέος πολιτικός παίκτης εισήλθε στο Ελληνικό κοινοβούλιο: Η Χρυσή Αυγή. Το εθνικιστικό κίνημα των προηγούμενων δεκαετιών αποτελούσε ένα αστάθμητο παράγοντα, ενώ αντλούσε συνεχώς ψήφους από το μόρφωμα Σαμαρά. Έπρεπε να αντιμετωπιστεί με κάθε νόμιμο και παράνομο μέσο.
Τα γεγονότα είναι γνωστά, συρραφή δικογραφιών, τηλέφωνα στο "ψηλό παναθηναικάκια" για να φυλακίσει Βουλευτές και φυσικά το πασίγνωστο βίντεο Μπαλτάκου, που έστελνε φυλακή όλη την πολιτική συμμορία που εμπνεύστηκε αυτή την δίωξη. Όταν μετά από μερικά χρόνια, το 2016 επι κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ήρθε αίτημα απο την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών για άρση της ασυλίας του Σαμαρά με βαρύτατες κατηγορίες που επισείουν πολυετείς καθείρξεις, ο Τσίπρας τον κάλυψε και ΔΕΝ οδηγήθηκε ποτέ στην Δικαιοσύνη!
Ο Σαμαράς μεταξύ άλλων, έφερε τον Αντιρατσιστικό νόμο, φορολόγησε αδίστακτα την μεσαία τάξη, εμπνεύστηκε μαζί με τον Στουρνάρα τον ΕΝΦΙΑ και γενικότερα ήταν ενας πρωθυπουργός υποταγής στους ξένους δανειστές αφού ξέχασε εν μια νυκτί τα Ζάπεια 1 και 2 με τα οποία κορόιδευε τους Έλληνες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου